chapter 55 open your eyes

posted on 17 Jul 2014 02:45 by theevilaspire in novel directory Fiction

  ผงชอล์กถูกปัดออกจากมือสีเขียวของเทสล่า ที่ยามนี้เบื้อนไปด้วยฝุ่นผงสีขาว

“เข้ามานานหรือยัง” เทสล่าเอยขณะหันกลับไปมองเห็นมารหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมสีแดงมุมห้องภายในโลกกระจกของเขา

   “น่าจะราวๆ ครึ่งชั่วโมงได้” มารหนุ่มตอบขณะที่ในมือถือม้วนสัญญาซึ่งส่องแสงเรืองรองและอยู่ในรูปลักษณ์สีเขียวพร้อมใช้งาน

   “เจ้ามีธุระอะไร”

    เทสล่าพูดโดยไม่หันกลับไปมองอีก เขาเริ่มต้นพลักกระดานดำ และขีดเขียนสมการชุดใหม่ด้านหลังกระดานดำที่ว่างเปล่า

    “อันที่จริงข้าก็ไม่อยากขัดจังหวะสมการของเจ้าหรอกเทสล่า... ถ้ามันไม่ต้องสังหารมนุษย์กว่า หกพันล้านคน”

     สิ้นคำมารหนุ่ม ปีศาจผู้มีเนตรสีเทาก็หยุดมือ

     “รู้เพราะอะไร” เทสล่าพูดถาม
      มารหนุ่มจึงโยนกุญแจห้องที่ ฮูดีนี่เคยมอบให้ไปที่เท้าของเทสล่า

      “กุญแจที่อยู่สุดท้ายบนโลกของแกในฐานะเทสล่า ห้องพักหมายเลข 3327 ที่โรงแรม New Yorker ข้าอ่านสมุดของเรย์ เธอจดบันทึกเรื่องราวไว้มากมาย ข้าเลยจำได้สมัยที่เจ้าพยายามสร้างหอกระจายไฟฟ้า สุดท้ายก็พบแผนการที่วางไว้กว่าทศวรรษ” 

     “นางคิดหยุดข้าเหรอ... เด็กสาวผู้ดูแลของเจ้าน่ะ” เทสล่าถามขึ้นเสียงห้วนสั้น และเริ่มลงมือเขียนสมการต่อไป

     “เธอไม่อยากให้มนุษย์ตายมากมายขนาดนั้น”

       ท่ามกลางความเงียบงัน เทสล่าเอยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ขณะที่ดวงตาสีแดงของมารหนุ่มจับจ้องอย่างไม่วางตา

      “จุดอ่อนของเจ้าคือเกลียดการสูญเสีย แค่นกที่เป็นสหายเจ้าถูกจับไปตัวเดียว เจ้าก็เลือกเผาเมืองทั้งเมืองได้ ปีศาจที่เลือกทำอะไรตามอารมณ์แบบเจ้าไม่สมควรตัดสินเหตุผลของข้า” 

       มารหนุ่มปล่อยให้ม้วนสัญญาลอยอยู่เองราวกับมันเป็นแผ่นแก้วไร้น้ำหนัก แววตาเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

       “เอาเลย เสกข้าเป็นทรายด้วยฤทธานุภาพแห่งม้วนสัญญา อำนาจของเจ้าที่นี่อาจจะไม่มี แต่ลำพังม้วนสัญญาในมือเจ้าก็เพียงพอแล้วสำหรับการสังหารข้า...”

        “สังหารเจ้าไมทำให้เรื่องนี้ยุติลง” มารหนุ่มกล่าวตอบ

        “ใช่ สมการเริ่มไปแล้ว มันจะไม่จบจนกว่าเฟืองทั้งหมดจะเข้ารูป ข้าเตือนเจ้าแล้ว นับครั้งไม่ถ้วนว่าอย่าขวางทางข้า.... ส่งมนุษย์ไปฆ่าผู้ดูแลเจ้า... จับกุมผู้ดูแลของเจ้า... เพราะข้ารู้ดี เจ้าถ้าโดนไล่ต้อนจะหนีไป เหมือนกับนก สัตว์ที่แสนบริสุทธิ์ และเปราะบาง ที่พอมีภัยก็จะเลือกบินหนีก่อน” เทสล่าพูดพล่ามด้วยท่าทีที่เริ่มเกรียวกราด

        “งั้นพวก N.W.O. ก็ก่อตั้งโดยปีศาจแบบเจ้าสินะ” มารหนุ่มพูดแทรกขึ้น

         เทสล่าพรายยิ้ม

        “พวกมันคิดว่าหัวหน้าคือมนุษย์... คิดว่าจะเป็นอมตะแบบปีศาจได้ แต่ก็ดีเพราะร่างกายของพวกปีศาจที่ข้าศึกษาวิจัยก็ได้มาจากพวกมัน”

        “เจ้าต้องการอะไรแน่” มารหนุ่มพูดถามด้วยท่าทีที่อ่อนลง

        “เจ้าเห็นปีศาจเกิดใหม่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

         มารหนุ่มไม่ตอบคำถามใดๆ
         “ปีศาจนับวันมีแต่จะน้อยลง ฆ่ากันเองก็มาก ขนาดมีผู้คุมกฎก็ยังคุมไม่ได้ พวกปีศาจกลุ่มหลังที่เราพบเห็นก็ไม่ใช่พวกชั้นสูงเลย เป็นแค่ปีศาจโง่เขลาที่หลงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ พวกมันดื่มกินอย่างไม่ใยดี ในขณะที่มนุษย์กำลังเติบโต ปีศาจกลับน้อยลง ไม่นานโลกใบนี้จะถูกฆ่า ก่อนที่เชื้อร้ายจะลามไปทั่วโลก ทำร้ายแม้แต่เหล่าสหายของเจ้า”

           “ไม่นานปีศาจจะตายหมด โลกที่นำพาโดยมนุษย์ก็จะตายไปพร้อมๆ กัน
ชาลีไม่เห็นด้วยเลยกับแนวคิดนี้ โดยบอกว่าแรงงานมนุษย์ยังสำคัญ  ส่วนมาคัสยิ่งแย่ใหญ่ บอกว่าสงครามเองก็เพียงพอแล้วสำหรับการควบคุมประชากรมนุษย์”

         “พริบตาเดียวเท่านั้น มนุษย์จะเหลือแค่ 1% สำหรับการสืบเผ่าพันธุ์ต่อไป โลกจะฟื้นฟูตัวเองภายใน 5 ปี และสมบูรณ์เหมือนครั้งบรรพกาลใน 20 ปี”

         ปีศาจร้ายผู้มีเนตรสีเทาชี้ไปที่กระดานดำอีกอันที่มีสมการมากมาย

         “วิทยาการของข้าจะสร้างปีศาจรุ่นใหม่ ออกมาเพิ่มเติม พวกนี้จะไม่เหมือนอสูร มันจะทรงภูมิ และแข็งแกร่ง พวกมันจะนำโลกไปสู่จุดที่ดีกว่า”

         “คิดจะเล่นบทพระเจ้าหรือไง” มารหนุ่มตัดบท

         “เปล่าเลย แค่แก้ไขสมการที่จะนำพาเราไปสู่หายนะเป็นวัฒนะเท่านั้น”

         “แต่การฆ่าไม่ควรเป็นคำตอบ” มารหนุ่มสบถขึ้น

         “ผลลัพท์ของความจริงไม่ใช่ทุกคนจะชื่นชอบเสมอไป...” เทสล่าพูดจบก็ หันกลับไปขีดเขียนกระดานดำต่อไป

         เขาสามารถฆ่าเทสล่าได้ทุกเมื่อ เทสล่าไม่ได้ป้องกันตัวใดๆ เลย

         ทว่ามารหนุ่มเองก็ไม่ได้คิดทำอะไรได้แต่เดินกลับเข้าไปในกระจก สู่โลกความจริงอีกครั้งหนึ่ง